We kamperen in de grensstreek, een stukje onder Nijmegen. ‘Wat is het mooi hier, net buitenland’, prijzen we de heuvelachtige, glooiende omgeving. Zelfs bergjes fietsen (zonder e-bike!) vinden we leuk, want ook dat hoort bij het buitenlandgevoel.

Als we op weg zijn naar Berg en Dal (what’s in a name?), moet er flink geklommen worden. Na elke asfaltbocht denk ik dat we er wel zullen zijn, het is immers Nederland, maar nee hoor, geen top in zicht, de weg blijft stijgen. Dapper ploeteren we voort, versnellingen op de laagste stand. Uit mijn (zwetende) ooghoeken zie ik bordjes Duivelsberg staan. Aha, vandaar. Met zo’n naam kan deze heuvel niet de minste zijn. Uiteindelijk staan we boven, apetrots dat we het toch maar weer gefikst hebben.

Thuis besluit ik die Duivelsberg eens op te zoeken op Wikipedia. Wat blijkt, hij is maar maar een zielige 76 meter hoog! Daar gaat mijn tevredenheid over mijn vermeende topprestatie. Drielandenpunt is meer dan vier keer zo hoog, die Duivelsberg stelt geen fluit voor.

What’s in a name, niks dus.