Na vierhonderd kilometer over de Duitse en Nederlandse snelwegen, slaat de verveling wel toe. De eentonigheid van zo’n lange autorit kan leiden tot snelweghypnose, heb ik me laten vertellen.

Mijn bijrijder naast mij is al in slaap gevallen, als bestuurder moet ik alert zien te blijven.

Het is dan ook een gelukje als ik op de tegenoverliggende baan actie zie: heel veel blauwe zwaailichten, daar is iets gebeurd. En inderdaad, op een verder lege snelweg tillen twee politieagenten juist een man van het asfalt. Hij ziet er niet erg gevaarlijk uit, in een slonzig T-shirt, met een berustende uitdrukking op zijn gezicht. ‘Ik ben erbij’, lijkt hij te denken en dat kan kloppen. Waar hij overeind wordt getrokken -vanuit buikligging, zijn armen wijd als Jezus aan het kruis- staan minstens vijf politieauto’s geparkeerd. Iets verderop staan nog meer politieauto’s, die al het verkeer op de driebaansweg tegenhouden. Dat moet wel een enorme boef zijn! Bolle Jos, grap ik in gedachten, want de man was niet mager.

Mijn hypnose is snel weg, mijn bijrijder slaapt nog als een os.