Marjan Berk is overleden. Het zal veel lezers weinig zeggen, maar voor mij roept dat sterke herinneringen op. Ruim dertig jaar geleden las ik haar stukjes en dacht voor het eerst: grappig, maar volgens mij kan ik dat ook.

Mijn eerste column, voor een huis-aan-huisblad, ging over een weigerende stofzuiger. In de jaren daarna schreef ik vooral over mijn toen nog jonge kinderen. En het bijbehorende, zelfbedachte survivalboek voor moeders. Mislukte liefdes, praatpalen, de ‘rookpolitie’, alles kwam voorbij.

Ik kreeg ook wel eens een aanzoek, vanwege de column. Een lezer uit Helmond, de column verscheen inmiddels in half Brabant, dacht te begrijpen uit mijn columns dat ik een ‘interessante vrouw’ was waarmee hij wel eens af wilde spreken. Ik heb de kans laten schieten.

Zonder Marjan Berk had al dat moois, of lelijks, nooit het licht gezien.