Waar ik niet tegen kan, is de piepjesterreur. Dat is begonnen met een printer die wel erg agressief piepte als het papier op was of vast zat. Gillend gek werd ik daarvan.
Later kwamen de auto’s die hele piepconcerten produceren. Gordel nog niet vast, licht aan laten staan. Dat laatste is overigens het enige piepje ter wereld dat volgens mij zinvol is. Maar dat mijn auto nu ook moet piepen als ik de sleutel (heel handig en bewust) even in het contact laat zitten terwijl ik uitstap, grrrrrr.
Deze week zijn ze aan het schilderen in de straat. De flatjes aan de overkant krijgen versgeverfde kozijnen. Dat doen ze met een gifgroen hoogwerkertje dat eerlijk waar de hele dag door piept. Bakje omhoog, bakje omlaag, bakje naar links, rechts, zodra de arm maar iets beweegt, klinkt er een continu, zeurderig, dreinerig pieppieppiep. Ik slaap aan de voorkant, en de schilders beginnen al om half acht, dus ik zal u maar niet vertellen hoe ik elke ochtend wakker word. Mijn hardop uitgesproken ‘ochtendgebed’ piepen we hier maar even weg.